İsmail Erdemir

Yutkundum
uzakta bir yıldız gibi
yanıp söndü.
Koştum, yoruldum
içerdeydi umut
ben dışardaydım.

Yutkundum
gitgide büyüyordu
içimde birşey
kustum.

Garip görünüyordum
dışardan bakınca
korkuyordum
içimden konuşunca.

Savruldum
kendi rüzgarımda
kayboldum
kendi yazdığım tarihin
miş-li zamanında
ve buldum
köşesi kıvrılmış
bir yapraktım
hiç okumadığım bir kitapta.

İsmail Erdemir...Eylül 2006