İsmail Erdemir

Dönüyor durmadan rüzgarın oyuncakları
düşüyor üşüyen ellerimden karanfil
rüzgarlı sabah, solgun güneş
ne çabuk kuruyor ekilen başak
kalbim acıyor, oysa acıdan uzak

Ne kadar da yakın herşey kendimden
ne kadar da uzak gövdem gölgemden

Karanlıklar ülkesine kaçıyorum
fezada direksiz yıldızlara bakıyorum
ben mi yorgunum yoksa şiirler mi
doyurmuyor çektiğim nefesler içimi

Hangi akla uyup düştüm
söylenmemiş sözlerin peşine
kayboldum dilimin kekeme sokaklarında
durup bir kez daha geriye baktığımda
sığmadı hiçbirşey bu emanet bakışa

İsmail Erdemir...Kasım 2006

Mecazında dolanırken
kelimeler aşkın
sokaklarına sis çökmüş
şehre dalar gözlerim
gözlerim biraz kısık
ve uzaklara hevesli
tutup kolumdan çeker bazen
yana taranmış saçlarımla
profilden izliyorum bir şehri
şimdi kuytularda
göz gözü görmez
acılar vardır
bir ömre sığmaz
yaralamışsan bir aşkı
sen kaçsan da peşini bırakmaz.

İsmail Erdemir...Ocak 2006