İsmail Erdemir

Aksak ritim, küflü kalem
Tebessüm sinsi, öfke sahte
Derken düştü gözlerim
Kaldırımsız bir şehre
İçimdeki romandan bir kahraman
Başladı konuşmaya benim yerime
O konuşunca başladı hayat
Ben susunca hep şiir
Siyahlaştı gitgide yüzüm
Dizilince kelimeler ardı ardına
Çaresiz kaldı satırlarda hüzün

Kapandı yeniden siyah perdeler
Durdum, durduğum yer benim değil
Uykularım var eskiden kalma
Ama uyumak pek tekin değil
Kalbim hangi bestenin ritmini tutuyor
Kalem hangi sayfada küflendi
Nerdesin ey kahraman
Kurtar gözlerimi düştüğü kuyudan
Sanrılar kapladı ruhumu
Unuttum ezberimi, küstürdüm bulutu

Olsun karanlıktan korkmayalım yine de
Konaklasın yıldızlar
Semanın heybetli köşkünde
Sessizce bağlayalım bu sefer
Umutları gecenin peşine

İsmail Erdemir
Şubat 2006